Koerswijziging naar Porto Santo.

Op zondag 17 september rond 07:00 vertrok ik uit Lagos voor de tocht naar de Canarische Eilanden. Na twee dagen gebeurden er twee dingen: het stuurwiel begon een vervelende speling te vertonen waarmee de stuurautomaat niet goed overweg kon en het weerbericht voorspelde windstoten van 35 knopen op vrijdag en zaterdag. Dit waren mogelijke dagen van aankomst en ik wilde geen ellende. Door de vorm van de Canarische Eilanden vormen zich namelijk versnellingszones waar de wind veel harder blaast. Zie het als de wind tussen twee flatgebouwen in een stad: de wind daartussen is altijd veel heftiger dan elders. Nu heeft Lanzarote er naar verluidt weinig last van, maar ik speel het als solozeiler liever safe.

Het bovenstuk van de stuurkolom was door mij gedemonteerd in Lagos omdat de speling er al sinds de aanschaf van de boot in heeft gezeten. De speling manifesteerde zich echter alleen onder een grote belasting van het roer. Het onderstuk was lastig te openen en ik besloot het daarom maar te laten voor wat het was, maar doordat ik het onderste lager in de olie had gezet (was hard nodig) werd de speling onderweg permanent. De stuurautomaat begon hierdoor een grote koersvariatie te vertonen.

Halverwege de tocht besloot ik daarom koers te wijzigen naar Porto Santo, een eilandje in de Madeira archipel. Daar kwam ik aan rond 12:00 uur op donderdag 21 september na een verder prachtige tocht met overdag zon, 's nachts een spectaculaire sterrenhemel en prima wind.

Terugkeer in Lagos, onderhoud op de kant en gepland vertrek naar de Canarische Eilanden.

Op 18 augustus keerde ik terug in Lagos, de plaats waar ik de winter had doorgebracht om Willemijn op de kant te zetten. En op 21 augustus gebeurde dit en ging Willemijn bij het bedrijf Sopromar op de kant. Het onderhoud was voornamelijk routine: schilderen, het aanbrengen van antifouling en schoonmaken. Naast deze klusjes werden ook de windvaanstuurinrichting, de stuurstand en de antenne-inrichting goed onder handen genomen.

Vooral dat laatste was nodig. De oude, verweerde antennekabel bevatte water en had een VSWR van meer dan 1:7. De kabel reflecteerde dus teveel van de energie terug naar de AIS en marifoon. Met de nieuwe kabel, die ik mee had genomen omdat ik die vergeten was in Nederland aan te brengen, is dit euvel verholpen en kan ik de AIS en marifoon weer gebruiken. Een portable marifoon is prima voor dagtripjes aan de kust, maar bij een tocht op de oceaan heb ik liever een groter bereik. Tevens prefereer ik met AIS elektronisch zichtbaar te zijn voor andere schepen. Al helemaal als solozeiler. Ik zal tenslotte af en toe moeten slapen. Op 5 september was het werk dat op de kant gedaan moest worden gedaan en ging Willemijn terug het water in.

Vrijdag 15 september 2017. Het weerbericht voorspelt een goede week. Vandaag en morgen staat er nog een harde wind tussen Portugal en de Canarische eilanden, maar daarna ziet het er goed uit. Zoals het eruit ziet zal ik zondag dus vertrekken voor de eerste grote tocht na de Baai van Biscaje. Met een beetje mazzel blijft mijn knie ditmaal heel. En hopelijk de rest ook.

Een jaar als persoon zonder vaste woon- of verblijfplaats.

Zo, het eerste jaar zit erop. Ik heb in dat jaar veel havens tussen IJmuiden en Gibraltar bezocht. Misschien teveel. De Kanaaleilanden en de Franse havens in die hoek zoals Granville heb ik overgeslagen, omdat ik daar decennia geleden al ben geweest. Het is een leuk gebied om een week of drie met een gecharterde boot te gaan varen.

Als je me nu vraagt welke van de steden die ik heb aangedaan de moeite van het bezoeken waard zijn, dan zeg ik Duinkerken, Boulogne-sur-Mer, Dieppe, Cherbourg, A Coruna, Porto/Vila Nova de Gaia, Portimao/Ferragudo, Alcoutim (zeer klein, maar zeer pittoresk), Chipiona (niet groot, maar gezellig), Cadiz en Gibraltar. Als je me vraagt welke plaatsen je het beste links kunt laten liggen, dan zeg ik Le Havre, Roscoff en Mazagon.

Eigenlijk had ik nu in de Carieb moeten zitten, maar ik had november vorig jaar geen zin meer om me te haasten. Daar zorgen de dalende temperatuur en de korter wordende dagen wel voor. Toch heb ik geen spijt. De Algarve is een viendelijk en mooi vaargebied voor een redelijke prijs. Dit laatste zal, aan de plannen te zien, in de toekomst wel veranderen.

In augustus gaat de boot in Lagos uit het water en zal ik een paar weken klussen. Daarna wordt er gewacht op goed weer om naar de Canarische Eilanden te gaan.

En hoe heb ik het jubileum doorgebracht? Niet met barbequen. Ik kwam er tussen Barbate en Rota achter dat de motor lekte en verdacht in eerste instantie de keerring die ik vorig jaar in Duinkerken had 'gerepareerd', maar die bleek het niet te zijn. De lenspomp werkte dit keer feilloos. Uiteindelijk bleek dat er opnieuw een vriesdop in het uitlaatspruitstuk was doorgeroest. En dus moest dat eraf. En om het spruitstuk eraf te halen moeten er ook een aantal andere zaken af, waaronder de impellerbehuizing. Kortom: de eerste twee dagen van augustus werden doorgebracht met zweten, vloeken en liggen in ongemakkelijke houdingen om de motor te (de)monteren.

Maar de tijd was goed besteed: kleppen gesteld, motoranode, keerring, oude pakkingen en vriesdop vervangen, impeller en thermostaat gecontroleerd. De motor kan er weer een tijdlang tegen.

Je bent nooit te oud om met Meccano te spelen.

Voor de geinteresseerden:
1A 'gerepareerde' keerring
1B nieuwe keerring (gaat in impellerbehuizing)
2   thermostaat
3   impeller
4   anode
5A kapotte vriedsop
5B nieuwe vriesdop (gaat in gat rechtsboven bovenop het uitlaatspruitstuk)
6   thermostaathuisdeksel
7   thermostaatbehuzing
8   uitlaatspruitstuk
9   impellerhuis met tandwiel koelwaterpomp

Landnomaden.

Naast de mensen die in een vaartuig wonen en ermee rondreizen zijn er ook de mensen die in een voertuig wonen en ermee rondreizen. Om deze groep te accomoderen is er in de buurt van jachthavens niet zelden een parkeerplaats voor campers.

De grote meerderheid van de geparkeerde campers behoort tot de gekochte en kant-en-klare soort. Maar er zijn uitzonderingen.

Voor de student met een beperkte beurs bijvoorbeeld is er het gepersonaliseerde, omgebouwde personenbusje dat slechts basisvoorzieningen biedt. Een bestelbusje werkt ook.

Voor de handige gepensioneerde hobbyist en zijn vrouw die graag in luxe rondreizen is er de zelf ingetimmerde stadsbus of touringcar.

En voor de praktische denker die na de vakantie weer vracht moet vervoeren is er de goedkope en tijdelijke oplossing die na het uitladen weer dienst kan doen als tuinhuisje. Daags na de foto was het kot open en zag ik dat er een jong stel in zat. Voor zover ik het kon zien bevat het een tweepersoons bed en een boekenschap

Over vissen en baarden.

Een zeiltocht is, wanneer alles goed gaat, strontsaai. De boot stuurt zichzelf, de zeilen staan goed, er hoeven geen andere vaartuigen te worden ontweken en de zeegang is rustig. Een zeilboot is, wanneer alles goed gaat, een woning op het water die zich verplaatst met de snelheid van een fiets.

Onder deze omstandigheden is de grootste uitdaging aan boord dan ook het doden van de tijd. Wie zeilt met een groep, gezin of partner heeft aanspraak, maar dit geldt niet voor mensen die alleen zeilen. Die moeten hun tijd op andere manieren doorbrengen.

Lezen is voor velen een mainstay. Dit geldt ook voor mij en daarom heb ik een e-reader die voorzien is van een paar honderd boeken aan boord. Maar soms gaat lezen ook vervelen.  Daarom probeer ik het nu met vissen. Ik heb twee hengels, een hoeveelheid lokkers, haken, blinkers, enz. gekocht en een houder om de hengel in te steken.

Een RVS vishengelhouder zoals je die vanaf Frankrijk op veel boten ziet.

De vangst tot nu toe bedroeg een hoeveelheid zeewier, een plastic tas en een kluwen vislijn. Jaloers ben ik op de schipper van een jacht dat ik tegenkwam in Barbate: die had heus plastic bierkrat aan de haak geslagen!

Ook aan het klaarmaken van de geanticipeerde vangst is gedacht. De vis kan worden geroosterd op een barbecue die aan de reling wordt bevestigd. Deze barbecue, die ik zag in een Supersol supermarkt, bleek aan de onderzijde een profiel te hebben dat het mogelijk maakt om hem zonder aanpassingen aan de reling te hangen. En de grootte van de barbecue bleek toevalligerwijze geschikt te zijn om hem klem te zetten achter de stang die naar de windgenerator loopt. Hij kan dus niet losschieten. En door de poten intact te houden kan ik hem ook op de normale manier gebruiken. Het beste was de prijs: slechts 7 euro. De Cobb barbecues die veel mensen aan boord hebben kosten rond de 150 euro. Voordeel is wel dat die met meer wind te gebruiken zijn dan de mijne. Maar wie gaat er nou bij 6 Bf barbecuen?

Een Cobb barbecue van 150 euro. Relingmontage komt daar nog bij.

Een zeer bruikbare oplossing voor 17 euro.

Ik heb besloten mijn baard te laten staan. Dit idee had ik al sinds ik Biscaje overstak, maar ik had geen idee hoe ik een baard moest trimmen. En dat heb ik eigenlijk nog steeds niet. Desondanks is het er nu dan toch van gekomen. Ik weet nog niet welk model het uiteindelijk gaat worden. In elk geval geen ZZ Top of hipsterbaard. Nee, geen foto.

Gibraltar.

Wie "Gibraltar" zegt bedoelt "The Rock". En wie "The Rock" zegt... kan het beste een voertuig nemen als hij de rots wil bezoeken. Mijn god, mijn benen. Huur echter geen auto, want veel toeristen worden met kleine busjes aangevoerd en daarvan zijn er zoveel dat je vroeger of later gegarandeerd op bepaalde plaatsen, zoals bij St. Michaels Cave, in een file staat.

Toerisme.

Ik stond om 08:15 bij de kabelbaan om naar boven te gaan en was in het gezelschap van 3 anderen. Een half uur later stonden er 20 mensen op het uikijkpunt en weer een half uur later was er een wachtrij zichtbaar bij het grondstation. 's Middags bedraagt de wachttijd voor een trip naar boven meer dan 3 uur. Kom dus vroeg.

De rots creeert zijn eigen microklimaat wanneer een Levanter (warme, oostelijke wind die ontstaat uit een afbgebogen Mistral) waait. Aan loefzijde is de hemel dan onbewolkt, maar boven de rots wordt een laaghangende wolk gevormd die de luchtvochtigheid in de stad en de helling aan lijzijde richting de 100% jaagt. Bij een westenwind is de helderheid optimaal.

Een stralende, onbewolkte hemel. Behalve boven Gibraltar waar het bewolkt en zeer vochtig was.

De apen op de rots maakten hun reputatie waar. De troep die bij het uitkijkpunt kwam ontbijten maakten in het uur dat ik er stond 2 slachtoffers: 1 vrouw werd in haar arm gebeten omdat ze niet op tijd opzij ging en een kind werd beroofd van een tennisbal. De roof zal wel hebben plaatsgevonden omdat tennisballen eenmaal op fruit lijken. Veel apen hadden jongen. Sommigen zo jong dat ze alleen onder hun moeder hingen, anderen al oud genoeg om te spelen.

Van een voorruit naar beneden glijden. Wie heeft het niet gedaan in zijn jeugd?

St. Michaels Cave was een teleurstelling. Ik had gehoopt op bruikbare verlichting voor het maken van foto's. In plaats daarvan bleek de grot, die tevens dienst doet als theater, verlicht te worden door knipperende discolampen die een voorliefde voor de kleur donkerblauw vertoonden. Deze ergerlijke onzin maakte het bijna onmogelijk om de details van de natuurlijke kathedraal te zien of te fotograferen. "St. Michaels Discotheque" zou een betere benaming zijn voor deze teleurstellende attractie waarvoor men 10 pond toegangsprijs rekent.

Een schaars moment waar het licht helder genoeg en bijna wit was.

Het uitzicht bleek, ook bij de minder dan optimale helderheid die ik had tijdens mijn bezoek, spectaculair. In het zuiden is de drukbevaren Straat van Gibraltar te zien (en, bij helder weer, de Jebel Musa in Marokko), In het Noorden liggen La Linea en het heuvellandschap van Andalusie. In het oosten is er de Middellandse zee met zeeschepen voor anker liggen en in het westen domineert de Baai van Biscaje.

Zon boven La Linea in de achtergrond. Bewolking boven Gibraltar. De wolk is goed te zien boven in beeld.

Op 18 juli kreeg ik Franse buren. Deze drie heren begonnen de ochtend na de dag van aankomst met een luidruchtige discussie die gepaard ging met veel handgebaren en boos heen-en-weer geloop op de steiger. De mensen op de omringende boten reageerden hierop door quasi-nonchalant buiten in de kuip van hun boot te gaan zitten om zo de discussie beter te kunnen volgen van het lekkere weer te genieten. Enige tijd later bleek de ophef te gaan om het scheepstoilet dat door ondeskundig gebruik van een van de heren hopeloos verstopt was. De middag werd vervolgens doorgebracht met pogingen om het toilet te ontstoppen. Omdat het vanaf de binnenzijde niet bleek te lukken werd de dader uiteindelijk door de anderen veroordeeld om dit vanaf de buitenzijde te doen. En zo ging de grootverbruiker van toiletpapier vervolgens gekleed in een zwembroek, duikbril en snorkel te water en ramde een uur of twee lang tevergeefs allerlei zaken in het gat van de afvoer.

Regel nr. 4 aan boord van elk jacht: wie het toilet verstopt, mag het vervolgens ook ontstoppen. Desnoods onder bewaking.

La Feria de La Linea.

De kermis van La Linea is het belangrijkste feest van La Linea de la Concepcion en duurt dit jaar van 14 tot 23 juli. Het hart ervan wordt gevormd door een enorme kermis, maar daarnaast zijn er ook concerten en is er een grote braderie. Het geheel wordt afgesloten met een groot vuurwerk.
De eerste zondag van het feest is de dag waarop vele mensen zich in de stad in de lokale traditionele klederdracht hullen. De straatjes en pleinen in de binnenstad waren op zondag dan ook gevuld met mensen die het feest op deze wijze luister geven.

De toegangspoort van de kermis boven de weg naar de stad.

Toen ik een kind was bestonden de kermissen in Nederland uit attracties waar je moeder niet in durfde, kramen waar je indruk kon maken op je vriendin en fantastische prijzen kon winnen (die een dag later kapot gingen) door creatief te zijn met een luchtbuks, dartpijltjes of tennisballen en tenten waar zuurstokken of suikerspinnen werden verkocht. Later veranderde dit. Toen ik eenmaal volwassen was, bleken de meeste kermissen slechts nog uit gokkasten, bierkramen, reljongeren en een enkele draaimolen te bestaan. Ik heb in Nederland sindsdien geen kermis meer bezocht.

Attracties in plaats van gokkasten.

Dit is hier anders. Reljongeren lijken er niet te zijn en er is slechts een enkele kraam met gokkasten. Een van de spectaculairste onderdelen van de Feria is de straatverlichting. Deze is boven elke weg op het kermisterrein aangebracht en ook een aantal winkelstraten is er van voorzien.

De verlichting boven de wegen kent een grote verscheidenheid.

Ook de centrale rotonde is voorzien van feestverlichting.

De tocht naar Gibraltar.

De tocht naar Gibraltar was bijna perfect en daar was ik blij om. De laatste nacht in Barbate was namelijk tevens de eerste nacht van een driedaags popfestival. De 'muziek' van drie podia was iets te goed te horen en ging tot 06:00 's ochtends door. Van slapen kwam dus weinig terecht. De wind tijdens de tocht was weliswaar iets te licht, maar de zeegang was geweldig. De meelopende vloedstroom had hier een zeer kalmerende werking op. Vrijdag zeven juli was het hoogwater bij Tarifa om 15:00 uur en dus verliet ik, samen met drie andere boten, Barbate 3 uur eerder om zo de volle zes uur van de vloedstroom te kunnen profiteren. De stroming bij springtij bedraagt in de straat van Gibraltar zo'n drie knopen, dus die wil je niet tegen hebben. Precies zes uur later liep Willemijn de Baai van Gibraltar binnen en ging een klein uur daarna voor anker bij La Linea de la Concepcion.

Tarifa met zijn schiereilandje.

De volgende dag begon goed toen ik, na de dinghy vaarklaar te hebben gemaakt, het slot voor de buitenboordmotor en een aantal sleutels voor de boot overboord liet vallen. Waarom had ik ook alweer besloten om de sluiting voor de dodemansknop aan een sleutelring te bevestigen? Gelukkig zijn het slechts vier sleutels en heb ik duplicaten. Verlies van het slot is erger: dit kostte vijftig euro. Eens kijken of ik ze morgen op kan duiken. Hoe lang is het ook alweer geleden dat ik gezwommen heb?

De kust van Afrika wordt gedomineerd door de Jebel Musa.

Diefstal van dinghy's is niet ongewoon in deze streek, maar gelukkig kan de dinghy bevestigd worden aan de steiger bij de plaatselijke Club Nautico tegen een vergoeding van zes euro per etmaal. Men dient hiervoor het noord-westelijke marina-bassin in te varen, door te varen naar de steiger die zich het dichtst bij het clubrestaurant bevindt en hem daar aan de hammerhead vast te maken. Tussen de blauwe deur die naar het restaurant leidt en het frame is een knopje op buikhoogte dat nauwelijks te zien is. Door deze in te drukken en iets in te spreken, komt een marinero die de deur opent. Over het niet al te hoge hekwerk naast de deur stappen omdat je niet begrijpt waarom je niet van de steiger af kunt en de knop niet hebt gezien, is geen optie zoals ik ondervond. De marinero mag dan weliswaar in geen velden of wegen te bekenen zijn je bij de deur staat te hannessen, hij heeft het feilloos in de smiezen wanneer je over het hekwerk stapt.

Gibraltar en zijn rots vanaf zee.

Van het opvissen van de sleutels kwam uiteindelijk niet veel terecht. Het water was helder, maar het slot was niet te zien. Toch maar eens een snorkeluitrusting kopen. Het bad was echter best lekker, dus misschien moet ik toch eens wat vaker gaan zwemmen.

Toen ik 's middags voor het eerst in anderhalve maand marinetraffic.com checkte om te kijken of het AIS signaal van Willemijn werd ontvangen, zag ik dat De Witte Beer van Maarten en Antoinette ook in La Linea lag. Na ze een SMS te hebben gestuurd, bleek dat ze slechts een uurtje eerder waren aangekomen en werd uitgenodigd voor een hapje en een drankje. Over toeval gesproken. Nadat ik bij ze aan boord was gestapt bleken ze vanuit Ceuta te zijn gekomen met 40 knopen wind, na een tocht langs de Marokkaanse kust. Ze waren bijzonder negatief over de havens van Marokko waar ze waren geconfronteerd met criminaliteit, corruptie, overdreven bureaucratie en onjuiste informatie in de meest recente pilot van Imray over de toegang tot vissershavens. Over de havens in de Spaanse enclave waren ze echter vol lof.

Gibraltar en zijn rots vanaf de haven nadat de wind draaide.

Ook de Middellandse Zee was niet onverdeeld positief ontvangen. Zo vertelden ze over een bepaalde bar op Mallorca waar men voor een pilsje 25 euro rekent, over ankerplaatsen die op het gevaarlijke af vol liggen, buitensporig hoge havengelden en over de wind die of niet of te hard waait. Ik keer na Gibraltar dus mooi om en vaar terug naar Lagos.

Sancti Petri.

Ik had Sancti Petri eigenlijk pas op de terugweg van Gibraltar willen bezoeken, maar de omstandigheden dwongen me er min of meer toe om dit nu al te doen. De wind was 4 Bf en hikte af en toe tegen de 5 aan toen ik Rota verliet. Dit was natuurlijk goed te doen. Okay, door de korte, steile en chaotische  golfslag in de Baai van Cadiz en de ondiepe kust voelde ik me niet al te lekker, maar ook dat kon ik wel hebben. Maar dat de wind  na 2 uur al aantrok tot 5 a 6 Bf was bij die golfslag teveel van het goede. Misselijk en kokhalsend (notabene op mijn 50e verjaardag) streek ik op korte afstand van de ingang van Sancti Petri de zeilen en liep er binnen. Twee uur later stond er 7 Bf. Dit bleef de gehele nacht, de volgende dag en de nacht daarop doorgaan. Pas op vrijdag de 30e juni besloot de wind rond de middag enkele uren af te zwakken tot 4 Bf. Zaterdag is er volgens de weersvoospelling een goed venster om naar Barbate te varen. Daar zal ik dan, volgens dezelfde voorspelling, 5 dagen vastliggen vanwege een opkomende Levanter. Je kunt zolangzamerhand de klok op die sterke oostenwind gelijkzetten.

Castillo de Sancti Petri ligt op een eiland dat dient als natuurlijke golfbreker.

Sancti Petri is een spookstadje waarbij ruïnes en braakliggende percelen elkaar afwisselen. Het kleine vissersplaatsje dat gelegen is op een landtong en aan drie zijden omringd is door water, werd in de jaren 70 verlaten en daarna beheerd door de Spaanse defensie. Sinds enige jaren is er echter een opleving als recreatieplaats. Door de ligging aan zee en een moerasgebied met meertjes en een riviertje is het een ideale plaats voor standbezoekers, natuurliefhebbers, kitesurfers en kajakkers. Enkele van de ruïnes zijn dus van een nieuw dak voorzien en hebben een nieuw leven gekregen als bar of restaurant. Hierbij geeft de naam van het restaurant vaak de functie aan dat het gebouw oorspronkelijk had. Het plaatsje telt zo'n 4 bewoonde huizen en maar liefst 5 vissersverenigingen: Asociacion Muelle Pesquero Sancti Petri, Asociacion Pescadores la Borriquera, Asociacion Perscadores-Deportivos Jubilados y Pensionistas Castillo de Sancti Petri, Asociacion de Pescaderos Cano Chanarro (tevens restaurant) en de Asociacion de Pescadores Mar de Sancti Petri (tevens bar). Iets vertelt me dat vissersverenigingen hier belastingvoordelen krijgen. Naast de restaurants, een ijscokar en verhuur van kajaks, surfplanken en kites is er verder nog niets. Geen pinautomaat en geen minimarkt in het plaatsje en geen wasmachines en brandstof in de havens. Wel is er een Wifispot voor een uur gratis internet per dag.

Twee woningen die weer in gebruik zijn.

De ruine die grenst aan de achterzijde van de twee woningen.

De ruïnes hebben wel iets. Het zou in elk geval jammer zijn als een projectontwikkelaar alles tegen de vlakte zou gooien en het plaatsje in het zoveelste luxe appartementenghetto met nachtclubs zou veranderen. Daarvan zijn er hier echt teveel. Nee, bouw er dan woningen die het karakter van het oorspronkelijk plaatsje weergeven en behoud de kleine visserswoningen. En een van de andere ruines kan prima dienst doen als klimwand.

Voor Willemijn was bij aankomst geen plaats meer in de Puerto Deportivo. Concurrent Club Nautico heeft de rivier echter volgelegd met  moorings en daar kon ik probleemloos terecht. Het heeft als voordelen dat het een stuk goedkoper is en dat ik er kan vissen. Een gratis watertaxi brengt mensen 24/7 van en naar land.

De treurige restanten van het oude Sancti Petri.

Verlaten gebouwen voor de visserij-industrie.

Afgedankte vissersboten.

Nakomelingen van voormalige huisdieren.

Om boodschappen te doen moest ik naar Novo Sancti Petri, een plaats vol hotels, appartementen en een golfbaan dat op een kilometer of 4 afstand ligt van het oude Sancti Petri. Dankzij een verouderde dienstregeling en een foutje van de busschauffeur die dacht dat mijn halte de naam was van een hotel, kreeg ik voor de 1,50 euro dat een buskaartje hier kost een toer door de hele plaats en omgeving. De bushalte waar ik had willen uitstappen bleek namelijk sinds 23 juni niet meer te bestaan en dit was nog niet aangepast op de palen.

De voortekenen van het toekomstige Sancti Petri.

Toerisme.

Watersport.

Horeca.

Evenementen in Rota.

Elk jaar op 18 juni is er een religieuze Corpus Christi processie in Rota. Ik was aanwezig bij de processie van 2017. Tijdens de processie wordt een draagbaar met een heilige relikwie door de straten gedragen als middelpunt van een optocht die dit jaar bestond uit groepen kerkvoorgangers, twee groepen kinderen, een fanfare, zeer serieus kijkende priesters, stafdragers, vaandeldragers, kaarsendragers, zingende gelovigen (tenminste: ze konden even zingen tijdens de schaarse momenten dat de fanfare stil was), beveiligers in zwarte pakken, twee politie-officieren en, als laatsten, twee straatvegers die de uitgestrooide rozenblaadjes opveegden. Ook waren er een aantal part-time participanten, namelijk moeders die niet konden laten om zich met hun meelopende kind te bemoeien.

Ik had de gelukkigen die de draagbaar met de relikwie mochten dragen twee dagen ervoor al zien oefenen in het kale stalen geraamte. Ze waren met hun achttienen: drie kolommen naast elkaar, elk gevormd door vier mensen achter elkaar en tussen de drie kolommen in nog eens twee rijen van drie mensen. Achttien mensen die zodanig op elkaar waren gepropt dat mensensmokkelaars er jaloers op zouden worden. Allemaal waren ze gekleed in een witte broek, witte sokken en witte schoenen en leerden onder toezicht op het kerkplein hoe ze de zware last die met handdoeken op hun schouders was geplaatst, synchroon schuifelend konden verplaatsen en draaien, neerzetten en weer opppakken, zonder voor krantenkoppen over verpletterde toeschouwers of vernielde heiligdommen te zorgen.

De uiteindelijke last bleek niet echt te vergelijken met de last van het open frame: het frame was een stuk zwaarder met de relikwie en de versieringen er op, er was geen ventilatie meer en slechts 1 persoon kon naar voren kijken door een stukje kippengaas dat was aangebracht achter een zware, vergulde klopper. Die klopper werd eenmaal bediend als de draagbaar moest worden neergezet en driemaal als hij weer moest worden opgepakt voor de volgende twintig meter. De draagbaar werd aardig waterpas gedragen op de heenweg. Op de terugweg was dit niet langer het geval.

De draagbaar met enkele voorgangers.

Enkele van de vele staf- en vaandeldragers.

Deel van de fanfare.

Elk jaar op 23 juni zijn er twee evenementen die in het teken staan van Johannes de Doper, wiens geboortedag binnen de Rooms-Katholieke Kerk wordt gevierd op 24 juni.: een hardloopconcours en een festival (Fiesta de San Juan) dat van oorsprong heidens is.

De bedoeling van de hardloopconcours was me al snel duidelijk: een uur lang rondjes rennen bij 30 graden zorgt ervoor dat je erg blij bent dat je na afloop lekker verkoelend gedoopt kunt worden in zee of onder de douche.

Middelpunt van het Festival van San Juan in Rota dit jaar was een tweetal leraren die blijkbaar niet echt geliefd waren bij hun voormalige leerlingen (zoals ik al schreef waren enkele dagen eerder de schooldiploma's uitgereikt). De twee poppen die de leraren moesten voorstellen waren 's avonds op een kruispunt in het winkelgebied opgetuigd en kregen daarna voortdurend bezoek van mensen die door de dranghekken liepen en stukjes papier met daarop een naam, foto's of andere voorwerpen op de brandstapel legden. Enkele afgestudeerde scholieren legden schoolboeken en schriften op de pallets.

Dit ging door tot exact 00:00 uur. Toen maakten de twee leraren in kwestie hun opwachting, poseerden met hun evenbeelden van papier-maché en gingen met een mand rond zodat mensen die de naam van hun schoonmoeder, de foto van hun ex of de sweater die ze voor hun verjaardag van tante Agaat hadden gekregen nog niet bij de poppen hadden gelegd, dit alsnog konden doen. Hierna werden de poppen onder veel gejuich van enkele mensen aangestoken. Tot verassing van het publiek bleken de poppen enkele pittige stukken knalvuurwerk te bevatten zodat het gehuil van geschrokken kleine kinderen het gejuich al snel op de achtergrond drong.

 De rest van dit festival, dat slechts in een klein gebied plaatsvond, maar binnen dat gebied zeer druk bezocht werd, vond plaats op een stuk strand dat volgepakt was met groepen jongeren en families. Er waren wat kleine kampvuurtjes, veel barbecues en na afloop was er een korte vuurwerkshow.

De twee leraren met hun evenbeelden van brandbaar materiaal.

Het geeeft altijd een warm gevoel als je weet dat je geliefd bent.