Fuerteventura en de tocht naar Gran Canaria.

Fuerteventura is een stuk minder mooi dan Lanzarote. De laatste vulkaanuitbarsting op Lanzarote was slechts enkele eeuwen geleden en die transformeerde een groot deel van het eiland. Lanzarote heeft actieve geysers, duidelijk herkenbare vulkanen (waarvan er een vuurrood is) en zwarte vlaktes met enorme lavabrokken.

Het binnenland van Fuerteventura daarentegen lijkt zo weggelopen te zijn uit de spaghettiwesterns: een woestijn met struikjes en heuvels. Clint Eastwood en Lee van Cleef zouden er naadloos in passen. Natuurlijk zijn de heuvels vulkanen, maar veel ervan zijn inmiddels zo geërodeerd dat ze niet meer als zodanig herkenbaar zijn.

De hoofdstad van Fuerteventura is Puerto del Rosario. Het is een middelgrote stad met een zeer kleine kern. Echte monumenten zijn er niet, maar kunstliefhebbers kunnen hun hart ophalen met het grote aantal beelden dat de stad telt. De stad is de hub van Fuerteventura. Hier komen de cruiseschepen en vrachtschepen aan. Het vliegveld ligt net ten zuiden van de stad.

Gran Tarahal, de enige plaats met een noemenswaardige jachthaven, is een klein strandplaatsje dat zichzelf in 2012 een facelift gaf door alle kale muren te voorzien van muurschilderingen. Toerisme is er nauwelijks. Het plaatsje telt weliswaar een paar toeristenrestaurants, maar een souvenirwinkel is er niet.

Morro Jable is nog kleiner, maar het vakantieresort dat er net naast ligt is dat niet. Een lint van resorts, hotels, appartementen en winkelcentra strekt zich langs de hoofdweg en de kust naar het noordoosten uit. De bewoners en vakantiegangers zijn voor het grootste deel Duitsers. Ik zou er geen vakantie willen vieren en er al helemaal niet willen wonen. Er is hier verder niets. Geen natuurpracht en geen bruisende miljoenenstad. Alleen zand, horeca, winkelcentra en toeristenwinkeltjes.

Op zondag 20 januari verliet ik Gran Tarajal en werd er koers gezet naar Punta Jandia, het uiterste puntje van Fuerteventura, om daar een nacht voor anker te liggen. De bewegingen van de boot voor anker vielen mee, maar de ankerketting die over de rotsachtige bodem schraapte zorgde voor de nodige geluidsoverlast in de kajuit.

Fuerteventura in 1 foto.

Bruisende metropool Gran Tarajal. Groot genoeg voor een pizzeria, te klein voor een souvenirwinkel.

Geen kale muren meer in Gran Tarajal. Misschien is het een idee voor steden met veel kale muren om de muurschilderingen een stripverhaal te laten vormen en een wandeltocht uit te stippelen zodat de afbeeldingen in volgorde kunnen worden bekeken.

Het begin van het lint aan toeristenresorts naast Moro Jable.

De tocht naar Las Palmas verliep de volgende dag uitstekend, maar ik was gedwongen om de motor te gebruiken om bij daglicht aan te komen. Onderweg had ik eindelijk succes in het fotograferen van de dolfijnen die weer eens rond Willemijn zwommen. Nou ja, succes... Veel van de foto's zijn enigszins wazig. Het goed fotograferen van een razendsnelle dolfijn op een schommelende boot, door een fotograaf die probeert overeind te blijven staan, vereist duidelijk meer oefening. Een tweede probleem is het feit dat ze overal kunnen opduiken, maar dat je niet alles tegelijkertijd in de gaten kunt houden. Het beste moment kwam toen een dolfijn op zo'n 2 meter naast de kuip volledig uit het water sprong. Ik draaide me snel genoeg om om het dier aan te kijken, maar te langzaam om er een foto van te maken.

Bij aankomst bleek Las Palmas in een nevel te zijn gehuld. met nog 3 kwartier aan daglicht te gaan ging ik voor anker in het baaitje net ten noorden van de jachthaven.

De kustlijn van Fuerteventura net ten noordoosten van Morro Jable.

Naast de boot zwemmen was dit keer niet voldoende voor Flipper en co. Verschillende malen sprongen ze uit het water.

Schepen in de nevel voor anker buiten Las Palmas.

Eindelijk weg uit Arrecife.

12 januari 2018.
Eindelijk heb ik de lijm die me aan Arrecife vastplakte kunnen lostrekken. Ik heb er bijna 6 weken gelegen. Twee ervan omdat ik totaal geen zin had om verder te varen. Om 12:00 ging ik voor het laatst aan boord van Baltic Dart, de boot van Brenden en Serena McGinley die ik in november 2016 in Lagos had leren kennen en steeds opnieuw ben tegengekomen. We wisselden wat geschenken uit en om 12:45 voer ik Marina Lanzarote in Arrecife uit.

Het nadeel als je anderhalve maand in een comfortabele marina hebt gelegen is dat je weer moet wennen aan de zeegang. En zo kotste ik een uurtje later het zonnepaneel aan bakboord onder. Tevens experimenteerde ik op deze tocht voor het eerst met het uitbomen van de genua. Dit ging beter dan verwacht en slechter dan gehoopt. Na veel gevloek stond het ding eindelijk en warempel, het werkte ook nog. 5 uur na vertrek ging ik voor anker bij Playa Blanca aan de zuidkust van Lanzarote, net buiten de ingang van Marina Rubicon.

13 januari 2018.
Zonder veel wind ging ik rond 11:30 ankerop en stak op de motor over naar Fuerteventura. Geen gekots deze keer. Na een saaie tocht kwam ik rond 5 uur aan in Puerto de Rosario, de hoofdstad van Fuerteventura, waar ik voor anker ging naast de terminal voor de cruiseschepen.

14 januari 2018.
De volgende ochtend stond er wind. 5 Beaufort in combinatie met bewolking, motregen en kou. Ja, ik weet dat ik hier niet mag klagen over kou, maar ik doe het toch. Het. Was. Vies. Koud.

Mein Schiff 4 van Tui (Tui lijkt zijn cruiseschepen op uiterst originele wijze allemaal "Mein Schiff" te noemen en ze vervolgens te voorzien van een nummer) was een paar uur na mijn aankomst vertrokken en in de nacht vervangen door de Aida Vita. Beide schepen ben ik vanaf Madeira, samen met de Mein Schiff 1 en Aida Prima al zeker 8 keer tegengekomen. Cruiseschepen zijn, als je het goed beschouwt, niet meer dan zeer luxueuze veerboten die een vaste dienst onderhouden. In dit geval tussen Portugal, Madeira en de Canarische Eilanden.

Op de ochtend van mijn vertrek hielden bemanning en passagiers van de Aida Vita om 10:00 een oefening. Iedereen een zwemvest om en naar de reddingsboten. 25 minuten later was de oefening voor de passagiers voorbij en mochten ze aan land. Om 11:00 werd omgeroepen dat de oefening ook voor de bemanning was afgelopen, behalve voor de mensen van reddingsboten 5, 8 en 9, die blijkbaar ondermaats hadden gepresteerd en dus nog even mochten dooroefenen. Even later werd omgeroepen dat de sectieleiders om 11:30 op de brug moesten zijn voor de evaluatiebijeenkomst. Denk je op een schip te werken, is het verdomme nog steeds net een kantoor.

Met goede wind en aanzienlijke stroom van achteren en een vieze, hoge zeegang van opzij liep ik, zonder te hebben gekotst, rond 16:00 de marina van Gran Tarajal binnen. Dinsdag wordt er 40-50 knopen wind voorspeld, ik zal hier dus zeker tot donderdag blijven liggen. Zo, en nu een pilsje.

Langer in Lanzarote dan gepland.

Ik ben inmiddels bijna 2 weken langer in Lanzarote dan de bedoeling was, maar heb nu wel een paar problemen opgelost die me al geruime tijd parten speelden. Op de eerste plaats bleek, na vertrek uit Nederland, dat het bijna niet mogelijk was om met de zender stations voor Winlink (email via packet radio) te bereiken, terwijl dat in Nederland wel lukte. Ik verdacht de tuner en bleek min of meer gelijk te hebben. De tuner was echter niet defect, maar bleek niet aangesloten te zijn op 12V. In Nederland heb ik dus stations in Noorwegen en Zwitserland weten te bereiken zonder tuner. De vorige eigenaar bleek de voedingskabel doorgeknipt te hebben na verwijdering van het modem voordat de boot werd verkocht.

Een ander probleem betrof de acculaadspanning van 1 van de zonnepaneelregulators. Gesloten accu's worden normalerwijze geladen met een spanning van 14,4V, maar deze regulator produceerde spanningen  tot zo'n 18V. Vervanging van de regulator bleek niet te helpen en zo kwam het dat ik het zonnepaneel begon te verdenken. De aluminium lijst van dit zonnepaneel is namelijk bij 1 van de hoeken licht verbogen, omdat Willemijn een kusje heeft gehad van een Spaans jacht. Omdat 1 paneel voldoende was om de accu's geladen te houden, heb ik dit zonnepaneel gewoon losgekoppeld. Het euvel bleek uiteindelijk in de dekconnector te zitten: hier was zeewater in gekomen. Hierdoor bedroeg niet alleen de weerstand tussen de pinnen slechts een paar megaohm, maar was de connector ook in een zwakke batterij veranderd: de contactpinnen zijn namelijk van messing en het omhulsel is van staal en er vond een galvanische reactie plaats. Het is duidelijk dat regulators hier niet mee overweg kunnen.

De geplande datum van vertrek naar Grand Canaria is nu 1 januari. De bedoeling is het om rond 15 januari vanaf La Gomera naar de Caraiben te vertrekken.

En raadt eens wie ik in Arrecife tegenkwam? De Alunga van Walter uit Zwitserland, die ik in Cherbourg had ontmoet. Een stel uit Zwitserland vertelde me in Madeira dat hij in de Canarische eilanden was, maar ik wist niet dat de boot in dezelfde haven lag. Mooi om te zien dat zijn ellende is opgelost.

Arrecife.

Het is te danken aan de inspanningen van Cecar Manrique dat er vrijwel alleen maar laagbouw is op Lanzarote. Het enige echt hoge gebouw op het eiland is het Gran Hotel & Spa in de hoofdstad Arrecife dat 17 verdiepingen telt. Het restaurant op de 17e verdieping is vrij toegankelijk en biedt een uitstekend uitzicht over de stad en de aangrenzende plaatsjes. De paar appartementengebouwen (zoals op de eerste foto) die het eiland verder telt staan enkel in Arrecife en zijn niet hoger dan 8 verdiepingen.

De Telamon (foto: viagallica.com) werd in 1981 op het strand geschoven om te voorkomen dat het zou zinken. Het bleek te duur te zijn om het te verwijderen. En zo werd het wrak langzamerhand een toeristische attractie en een populaire bestemming voor snorkelaars tijdens hoogwater.

In 1978 werd een vissersboot uit Lanzarote, de Cruz del Mar, op enkele mijlen uit de kust voor West Sahara geënterd door een aantal gewapende mannen wiens identiteit nooit is achterhaald. Na beroofd te zijn werden zeven van de tien bemanningsleden gedood. Dit monument herdenkt de slachtoffers.

Een ruïne zonder dak wordt gebruikt als werkplaats door iemand die oude olievaten verandert in plantenbakbootjes. De werkplaats bevindt zich achter de rechterdeur. De ganzen (want die worden er ook gehouden) lopen rond in het linkerdeel.

Lanzarote.

Wanneer het op de Canarische Eilanden waait, dan waait het goed. Vandaag, 13 december, was het de derde dag dat er een constante 7 Beaufort aan wind waaide. Gelukkig regende het vandaag niet. Dit was gisteren en eergisteren wel het geval. Morgen verandert het weer weer naar zonnig en 4 Beaufort, een situatie die langere tijd zal aanhouden. Ik kan dus naar Grand Canaria varen wanneer ik daar zin in heb.

Met een beetje fantasie waan je je op Mars wanneer je in het vulkaanlandschap van Lanzarote rondrijdt. De uitbarstingen die het eiland gevormd hebben moeten spectaculair geweest zijn.  De vergezichten op het eiland gaan echter snel vervelen. Dat komt omdat er nauwelijks variatie is. De vulkanen en plaatsjes lijken allemaal op elkaar.

Gisteren en vandaag ben ik met een huurauto het eiland rondgereden en heb een serie foto's gemaakt. Hoewel het eiland ongeveer even groot is als Madeira, zijn twee dagen op Lanzarote meer dan genoeg om alles te bekijken.

Uitzicht op het centrale deel van Isla Graciosa, een klein eiland dat net ten noorden van Lanzarote ligt.

Om de foto's van dit eiland te kunnen maken moest ik de wet overtreden. Wat bleek namelijk het geval: om Isla Graciosa vanaf het officiële uitkijkpunt te bekijken moet 5 euro betaald worden. Er omheen lopen kan niet, want men heeft er hoge muren gebouwd. Wel is het mogelijk om een eind verder te lopen en vanaf de weg foto's te maken. Alleen komt dan de rand van de klif storend in beeld. Dit is makkelijk op te lossen door over het 30 cm hoge stenen muurtje aan de rand van de weg  te stappen en naar de rand van de klif te lopen. Officieel mag dit echter niet, want de graaiers hebben overal borden met "verboden te lopen" neergezet.

Ingestorte lavatunnels en lavagrotten vormen een bron van vermaak voor abseilers en klimmers (op de rand van de schaduw, rechtsboven). En hier geen bordjes die aangeven dat men er niet mag lopen. Blijkbaar is er geen valgevaar wanneer de toegang gratis is.

Cueva de los Verdes is een lavatunnel die niet is ingestort. Gekleurde lampen verlichten hem en zorgen voor een mooi effect. De toegangsprijs voor dit relatief korte tunneltje, dat welgeteld 1 spectaculair uitzicht biedt, was me echter iets te hoog. Vandaar dat ik deze foto gebruik van Luc Viatour (https://Lucnix.be)

El Lago Verde is een meer met een hoog zout en zwavelgehalte. De kleur wordt niet veroorzaakt door mineralen, maar door de Snavelruppia (Ruppia Maritima), een waterplant die zich aan deze omstandigheden heeft aangepast.

Wat Antoni Gaudi is voor Barcelona, is Cécar Manrique voor Lanzarote: je kunt je kont niet keren of je komt wel een creatie van hem tegen: beelden, schilderijen, logo's, gebouwen en tuinen. De Cactustuin, aangelegd in een voormalige steengroeve, is een van zijn creaties en op esthetische wijze gevuld met lavaformaties en cactussen uit de gehele wereld.

Mensen die een tocht naar Mars wel zien zitten, maar geen 30 jaar willen wachten en dan de prijs voor een ticket niet kunnen ophoesten, kunnen zich uitleven op Lanzarote.

De tocht van Madeira naar de Canarische Eilanden.

De voorspelling over goede wind vanaf de 28e bleek te kloppen, En dus vertrok ik om 10:00 uur in de ochtend van die dag samen met 7 andere boten naar de Canarische Eilanden. Voor het eerst op de windvaanstuurinrichting, want de stuurautomaat bleek kuren te hebben doordat er vocht in was gekomen.  

De Aries Mk 4 windvaan bleek een zegen te zijn. Ook bij slechts 8 knopen wind hield hij de boot op koers. En zelfs toen ik bij halve wind het grootzeil streek om het ding te pesten gaf hij geen kick. Er wordt altijd gezegd dat de zeilen bij gebruik van een windvaan goed gebalanceerd dienen te zijn, maar dit blijkt dus lang niet zo kritisch te zijn.

De wind was weliswaar goed, maar dat was dan ook het enige. De deining kwam schuin van voren en bedroeg de eerste dag een meter of 3. Zeer oncomfortabel en van slapen kwam dus twee nachten lang niets terecht. Daarnaast regende het regelmatig.

De haven van Arrecife op Lanzarote werd op 30 november rond 14:00 uur binnengevaren.

Gepland vertrek uit Madeira.

Depressies trekken dit jaar alweer zuidelijker dan normaal over de Atlantische oceaan. Het zal wel door de klimaatverandering komen. Een Duits charterjacht, de Deja Vu uit Duisburg, probeerde een aantal dagen geleden naar het westen te varen om de wind te omzeilen, maar lag na anderhalve dag weer in de haven. Een Frans jacht dat vertrokken was uit de Canarische eilanden voor de oversteek kwam terecht in 50 knopen wind en liep met lichte schade hier binnen omdat het vanwege de windrichting niet mogelijk was terug te keren.

Dinsdag de 28e november lijkt er een acceptabel weervenster te zijn. Maar dat dacht ik anderhalve week geleden ook. Toen was de weersverwachting drie dagen voor vertrek nog ideaal en een dag voor vertek een gote ellende. Dat de voorspelling 10 dagen vooruit met een korrel zout genomen dient te worden is iedereen wel duidelijk, maar een dergelijke wijziging 2 dagen vooruit is echt onacceptabel. Maar ja, de oceaan he? Geen grondstations en veel te weinig weerboeien. Satellietinfo heeft zijn beperkingen. Maar misschien blijft het weer goed dit keer. Ik ben niet de enige die dit hoopt. Zeker vijf andere jachten hopen ook te vertrekken op die dag.

De tocht naar de Canarische Eilanden zal ongeveer 2,5 dagen duren. Plek zal er, nu de honderden jachten die jaarlijks aan de ARC deelnemen, aan de oversteek zijn begonnen. Zucht. Meer dan een maand te vroeg vertrekken om kerst aan land te kunnen vieren. Vorig jaar voer de helft  naar de Kaapverden omdat er geen wind was en ze hun brandstof hadden verbruikt. Geen wind hebben las lastig, , maar nu depressies later en zuidelijker dan ooit over de oceaan trekken, is het slechts een kwestie van tijd voor jachten die deelnemen aan een ARC in een storm terecht komen. En veel van deze deelnemende jachten hebben kinderen aan boord.

Ik heb een maand perfect weer gehad in Madeira. Helaas regent het de laatste dagen en dit zal ook de komende dagen het geval zijn. De eerste echte regen sinds maart. Ik heb het niet gemist. Regen is nog steeds net zo nat en koud als in Nederland. Ik had eigelijk nog een wandeling willen maken, maar de kans op een stortbui onderweg is te groot.

The balcony near Ribeiro Frio, Madeira.

Levadawandeling van Encumeada naar Folhadal.

Het bleek te kloppen wat men zegt: zonder een aantal levadawandelingen te hebben gemaakt is een bezoek aan Madeira niet compleet. De levadawandeling van Encumeada naar Folhadal leverde een aantal verassende momenten op en zorgde ervoor dat ik een aantal prachtige foto's kon maken.

Levada's zijn de irrigatiekanalen die vanaf het neerslagrijke noorden en de neerslagrijke berghellingen van het eiland naar het neerslagarme en agrarische zuiden van het eiland lopen. Ze worden gevuld door de vele watervalletjes die langs de berghellingen te vinden zijn, zijn ongeveer een meter breed en voorzien van een verhard pad. Op sommige plaatsen lopen de levada's door tunnels die in het verleden door de bevolking met de hand uit de rotsen gehakt zijn. De hoogte van de tunnels varieert tussen de 1,70 en 2 meter en het looppad erin is slechts 50-60 cm breed. De tunnels zijn soms een kilometer lang en volledig onverlicht.

Het eiland telt een groot aantal levada's en dus ook een groot aantal trajecten voor levadawandelingen. Het voordeel van een levadawandeling is dat men er loopt over een verhard pad, terwijl men zich toch midden in de natuur bevindt. Het wandelen is hierdoor veel makkelijker dan op onverharde grond.

Op dit specifieke traject, dat ik overigens wegens tijdgebrek slechts voor de helft voltooide omdat ik teveel bezig was met het maken van foto's en het bewonderen van de omgeving, bevinden zich een tweetal van deze tunnels.

Omdat levada's langs berghellingen zijn gemaakt, lopen wandelaars er dus op een 60-80 cm breed pad dat zich bevindt tussen een steile berghelling aan de ene kant en een twee meter diep betonnen kanaal dat ijskoud water transporteert aan de andere kant. Vallen is geen optie. De wandelaars die elkaar op het traject tegenkomen zijn, misschien daarom,  bijzonder beleefd tegen elkaar.

Ik was oorspronkelijk van plan om morgen, zondag 12 november, naar La Gomera in de Canarische Eilanden te varen, maar na deze wandeling heb ik beseft dat er nog te veel van Madeira is dat ik niet heb gezien. Ik heb dus besloten mijn vertrek nog een aantal dagen uit te stellen.

Watervalletjes en sijpelend water voeden de levada.

.

Ingang van een tunnel.

.

.

Dergelijke vergezichten hebben we in Nederland niet.

Santana, Porto Moniz en de Curral das Freiras.

Op veel plaatsen in Funchal kom je ze tegen: de advertentieborden met tours naar de "must see" bezienswaardigheden in Santana, Porto Moniz, Curral das Freiras en Sao Vincente. Ik vond de bezienswaardigheden in Santana en Porto Moniz echter tegenvallen. De groep traditionele huisjes in Santana die men kan bezichtigen zijn, met een enkele uitzondering, replica's voor de toeristen en de lavaformaties in Porto Moniz zijn weliswaar leuk als je er in wilt zwemmen, maar heb je als fotograaf na 10 minuten wel gezien. De lavatunnels in Sao Vincente zijn interessanter, maar er is veel aangepast om de toeristen tegemoet te komen en dit heeft het natuurlijke karakter van de tunnels geen goed gedaan. De Curral das Freiras (Vallei van de Nonnen) is het bezichtigen wel waard. Er zijn echter geen nonnen meer.

Wie naar Madeira gaat kan het beste met een tour langs de kust rijden om de plaatsjes en de kustlijn te zien en naar het binnenland gaan met een bus of taxi om er rond te trekken in de valleien, op de bergen en de plateau's.

De Curral das Freiras gezien van bovenaf.

Deel van het uitzicht in een van de plaatsjes in de vallei.

De kustlijn bij Porto Moniz vanaf een afstandje.

De door lavaformaties gevormde zwembaden in Porto Moniz.

Interieur van een replicahuisje in Santana dat voor toeristen is gebouwd.

Versus het interieur van een 300 jaar oud authentiek huisje dat bewoond werd door de ouders van de huidige eigenaar.

Voor de overige foto's, inclusief die van de lavatunnnels in Sao Vincente, verwijs ik naar de albums op Flickr. De link naar de foto's van de tocht bevindt zich rechtsboven op de pagina.

Toeren door Madeira.

Om Madeira te verkennen heeft men een aantal mogelijkheden waarvan er niet een ideaal is. Een huurauto biedt volledige vrijheid, maar de wegen (vooral rond Funchal) zijn een doolhof. Taxi's komen overal, maar zijn duur. Bussen zijn goedkoop, maar gaan niet naar de bezienswaardigheden in het binnenland en rijden buiten Funchal slechts enkele malen per dag. En georganiseerde tours bepalen voor je waar je naartoe gaat. Na veel wikken en wegen besloot ik een drietal tours te boeken en, eerlijk is eerlijk, ze vielen niet tegen. De landrovers brengen je op plaatsen waar een huurauto of taxi niet kan komen en de ervaren gidsen vertellen dingen die een busschauffeur niet tijdens de rit zal vertellen. In drie dagen tijd kon ik zo het eiland voor een groot deel verkennen.

Wat opvalt aan Madeira is de enorme verscheidenheid aan flora. Het zuiden is subtropisch warm en relatief droog. Hier groeien tropische vruchten en bloemen. De berghellingen zijn bijna altijd in een mist gehuld en bedekt met korstmossen en rozetplanten, de bergplateau's bestaan grotendeels uit gras- en heideland, afgewisseld met kleine groepjes zeer oude laurierbomen. Deze plateau's worden gebruikt om vee, dat losloopt, te laten grazen. Het oosten is kaal en droog. En het noorden is zeer vochtig en 10 tot 15 graden koeler dan het zuiden. Dit deel is extreem dicht bebost en landbouw is er schaars. Daarnaast is er ook nog het unieke klimaat in de Vallei van de Nonnen, waar het 's winters zeer koud kan worden en sneeuw niet ongewoon is. Deze vallei wordt daarom ook gebruikt om bomen te laten groeien die ook in Nederland gedijen: de walnoot, tamme kanstanje en de kers. Veel vruchten en kruiden groeien gewoon langs wegen. Wie rozemarijn of laurier, avocado's of passievruchten wil eten, hoeft ze slechts te plukken.

Plaatsen die erg geliefd zijn bij bezoekers zijn Santana, Porto Moniz, Curral das Freiras (Vallei van de Nonnen) en Sao Vincente. Santana is bekend voor zijn traditionele huisjes met rieten dak. De meeste van deze huisjes zijn replica's voor toeristen, maar er zijn er nog een aantal bewoond. De toer met Green Devil Tours bezocht zo'n woning die tot voor kort bewoond was en in die staat is geconserveerd. Porto Moniz en Seixal zijn twee plaatsen waar de lava natuurlijke zwembaden gevormd heeft. Poelen in zee die volledig omsloten zijn door vulcanische rotsen zorgen dat mensen hier veilig in zee kunnen zwemmen. In Sao Vincente zijn de lavatunnels van Madeira te vinden.

Het plaatsje Seixal heeft, net als Porto Moniz natuurlijke zwembaden, maar is een stuk minder toeristisch

De plaats Ponta Delgada aan de noordkust.

De vulcanische oorsprong van Madeira is goed te zien aan de formaties van gestolde lava.

Een uitzicht in de buurt van Sao Vincente op het zuiden.

De eeuwenoude Laurierbomen op de bergplateau's hebben vaak surrealistische vormen.

Waar stenen zijn, zijn hagedissen. Zelfs de stadsparken in Funchal tellen soms 8 hagedissen per vierkante meter.