Camaret-sur-Mer.

Vertrokken uit Roscoff naar Camaret-sur-Mer op 18 september, na een verkeerd getimede poging een dag eerder. Omdat de dagen korter beginnen te worden en ik nou eenmaal graag bij daglicht in een vreemde haven aankom, is timing bij tochten van 13 uur waarbij men met stroming te maken krijgt essentieel geworden. En aankomen bij daglicht is al helemaal prettig in een vaargebied als Bretagne, waar de kustwateren bezaaid zijn met rotsen. De tocht van Roscoff naar Camaret was gelukkig de laatste tocht waar stroming een rol speelt.
Ook speelden dolfijnen eindelijk een rol. Rugvinnen waren aan het begin van de tocht van Roscoff naar Camaret al een paar keer te zien, maar het was aan het einde van de tocht dat flipper en zijn familie om de boot kwamen zwemmen. Een ervan sprong zelfs omhoog uit het water. Waar is je fototoestel verdorie als je het ding nodig hebt?
Deze tocht was de laatste tocht naar een haven in Frankrijk. Ik heb namelijk besloten de Golf van Biscaje in een keer over te steken. Op die manier heb ik de Golf van Biscaje voor het stormseizoen achter me liggen. Vanuit de Canarische Eilanden is de oversteek naar de Caraiben toch pas in januari te doen, dus eenmaal in Portugal heb ik de tijd.
Rumoer in de haven de dag na aankomst; een boot van les Sauveteurs en Mer, de Franse reddingbrigade, dropte met brullende motoren een Engels zeiljacht af. Het jacht bleek vanuit La Coruna te zijn vertrokken en onderweg te zijn naar Brest dat net ten noorden van Camaret ligt. Motorproblemen veroorzaakt door bacteriegroei in het brandstofsysteem zorgden echter voor problemen op het laatste stuk.

De kade van Camaret-sur-Mer.

Dit voormalige vissersdorpje heeft zich nu volledig op watersporters en dagjesmensen gericht. Bussen met -veelal bejaarde- toeristen worden 's ochtends afgezet en 's avonds weer opgehaald.

De Legostenen van Moeder Natuur.

Iemand is ooit begonnen met het opstapelen van wat stenen. En sindsdien zorgen toeristen en de plaatselijke jeugd ervoor dat de steentorentjes dit strand volledig bedekken.

Het scheepskerkhof.

Een deel van de kade naast de visserskapel is de laatste rustplaats voor de langzaam wegrottende houten vissersboten die ooit de vissersvloot van Camaret vormden.

Roscoff.

Op 12 september om 8 uur 's ochtend vertrokken naar Roscoff. Vanuit Cherbourg naar Roscoff is een tocht van 24 uur en dat betekent dus 's nachts doorvaren. En aangezien ik enige ervaring heb met 's nachts varen, was het een tocht waar ik tegenop keek. Niets is namelijk zo saai en eenzaam als 's nachts solo varen. En dan is er nog het katterige gevoel (kokhalzen) dat mij 's nachts parten speelt. Het is iets waar je echt aan moet wennen. Het gaat goed als je kunt slapen, maar dat kun je hier niet. Er is altijd wel een vissersbootje dat je in de gaten moet houden.
Van de legendarische stroming rond Cap de la Hague was niet veel te merken. Waarschijnlijk was dit doordat ik de dag na doodtij vetrok en om Alderney en Guernsey heen zeilde. 7,5 kn snelheid werd even aangetikt, maar viel daarna al snel terug naar 6.5.
Ook de nacht begon relatief goed. Het werd weliswaar windstil, maar de sterrenhemel, waar zelfs iets van een melkweg kon worden ontwaard, maakte veel goed. De stuurautomaat deed zijn werk, ik kon in de kajuit liggen en mijn ogen om het half uur dichtdoen en de motor bleef draaien. Toen ik echter om 3 uur naar buiten keek zag ik wat geflikker in de verte voor me. Bliksem. Er was enige regen voorspeld bij aankomst, maar geen onweer. Om 5 uur leek het erop dat het onweersfront voor me was langsgetrokken. Fout. Om half 7 zaten er onweer en de bijbehorende plensbui boven me. Gelukkig was het geen zware onweersbui, maar om die schichten om je heen het water te zien raken, soms niet meer dan anderhalve kilometer van je vandaan, is niet fijn wanneer je je realiseert dat je een 16 meter hoge bliksemafleider, die bovendien verbonden is met je electronica, op je boot hebt staan en dat jouw boot de enige bliksemafleider in een straal van 10 mijl is.
Natuurlijk hield de stuurautomaat er ook mee op. Zelf sturen dus. Gelukkig werd het inmiddels een beetje licht. Rond 8 uur was het onweer voorbij en was de zon boven de horizon te zien. De marina van Roscoff werd binnengelopen rond 9 uur.
De stuurautomaat doet het inmiddels weer. Na openen van de behuizing bleek er wat water naar binnen te zijn gelopen. Waarom men die dingen niet waterdicht maakt blijft me een raadsel. Enfin, een leuk klusje om zelf te doen.
Roscoff zelf blijkt een agrarisch plaatsje te zijn waar kleine, met kool, uien of winterpenen gevulde veldjes van keuterboeren het landschap bepalen. Omdat het stadje het aankomstpunt is voor een ferry uit Plymouth, is er voor de bezoekers uit Engeland een casino gebouwd. Ook is er een kleine exotische tuin waar bezoekers tegen betaling van 6 euro naar planten mogen kijken die ze in een tuincentrum gratis kunnen bewonderen.

Cherbourg.

Aangekomen in Cherbourg op 7 september. De stad is een verademing na Le Havre; veel parken, open ruimtes en een historische binnenstad. De invloed van de golfstroom die er voor zeer milde winters zorgt, is er duidelijk te zien. Veel plantensoorten die in Nederland 's de winter niet zouden overleven kunnen hier gedijen, ondanks dat de zomers in Cherbourg niet veel warmer zijn als in Nederland.
Willemijn ligt naast de Alunga uit het Zwitserse Basel, een jacht waarvan de mast 4 weken geleden is gebroken. De eigenaar, Walter, is een gepensioneerde Zwitserse agrarier die met zijn vrouw en hondje naar de Canarische eilanden onderweg is. Nieuwsgierig als ik ben knoopte ik een gesprek over het overduidelijk ontbreken van een mast op zijn boot met hem aan. Hij vertelde me dat hij zowel het jacht als de mast zelf had gebouwd. Dat laatste deed me fronsen. En nog meer toen hij me vertelde hoe de mast was geconstrueerd: 3 stalen buizen die een driehoek vormden met daartussen haakse en diagonale dwarsverbindingen. Zoals bij een hijskraan of een zendmast. De mast bleek bij 25 knopen wind te zijn gaan pompen en was slechts een half jaar oud. Walter is pas drie maanden geleden met zijn jacht, dat er verder zeer degelijk en picobello uitziet, gaan varen. Onder andere door rompslomp met de verzekering moet hij tot november wachten op een nieuwe mast. Dat wordt er dan wel eentje van een gerenommeerde fabrikant. Gelukkig weet hij zich te vermaken met het realiseren van veranderingen aan zijn boot, zoals het aanpassen van de reling voor de plaatsing van zonnepanelen, de realisering van ruggesteunen aan dek bij de mastvoet en natuurlijk een nieuwe mastvoet.

Standbeeld van Napoleon Bonaparte.

Twee eeuwen geleden veroverde hij een groot deel van Europa. Nu wijst hij de weg naar de plaatselijke snackbar.

La Pierre Noire.

Deze boei die vernoemd is naar Zwarte Piet ligt er lekker lui bij.

Tweemastschoener Avontuur.

De Avontuur is een in 1920 in Stadskanaal gebouwd schip dat tegenwoordig onder de vlag van Vanuatu zeilend vracht vervoert. Omdat het een van de schepen is die is aangesloten bij de Sailing Cargo Alliance, waarbij ook het bekende schip Tres Hombres is aangesloten, heeft het geen motor. De 15-koppige bemanning is internationaal. Het schip lag tijdens mijn bezoek twee weken in het binnenbassin te wachten op een goede wind.

Le Havre.

Op 3 september ben ik, weer op de motor wegens een tegenwind van 2 Bf, van Dieppe naar Le Havre gevaren. Het weerbericht had een weersverslechtering voorspeld om 02:00 's nachts, maar de wind ging binnen 5 seconden van 0 Bf naar 5 Bf om 22:10 's avonds, iets meer dan anderhalf uur nadat ik was aangekomen. 'Een klein uurtje later werd het nog slechter en stond er een vette 6 Bf.
In elk geval heeft Le Havre een goede WiFi-verbinding. Alle foto's tot en met Dieppe staan nu hier op Flickr. Woensdag, wanneer de zon weer schijnt en de wind oostelijk is, zal ik varen naar Cherbourg.
De kathedraal van Le Havre heeft van een afstand wel iets weg van een kleine versie van het Empire State Building. De kathedraal is gebouwd in 1959.
De meeste gebouwen in het westelijke deel van de stad zijn gebouwd in de jaren 50. De reden is dat een groot deel van Le Havre is platgebombardeerd in 1944. Er moesten na afloop van de oorlog zo snel mogelijk zoveel mogelijk woningen komen en het liefst voor zo min mogelijk geld. Dit resulteerde in een betonnen stad vol flats en appartementengebouwen. Erg lelijk. En erg jammer. Mocht je plannen hebben om ooit door Normandie te toeren, dan kun je Le Havre probleemloos overslaan.

Het centrale deel van Le Havre vanaf de golfbreker.

Een betonnen kathedraal tussen betonnen appartementengebouwen en betonnen flats. Willemijn ligt helemaal rechts aan de steiger.


Panorama van het inwendige van de kathedraal in Le Havre door Philippe Dutel.

Eglise Saint Joseph du Havre, Le Havre, France.

Samenvatting maand augustus.

Tijd voor een update. Het is inmiddels een maand geleden dat ik uit mijn thuishaven ben vertrokken en al die tijd heb ik niets gepost op dit blog. Ik ben nu eenmaal geen fanatieke blogger. Ik hou wel een reisjournaal op papier bij.

Ik ben in de eerste maand minder ver gekomen dan ik had gehoopt. De wind blijkt namelijk overwegend westelijk te zijn. En aangezien ik tot het stuk boven Brest naar het westen moet, zijn de keuzes simpel: opkruisen en 's nachts aankomen, wachten op wind of varen op de motor. Opkruisen is irritant en 's nachts aankomen in een vreemde haven is vaak problematisch, motoren kost geld en wachten op de juiste wind kost tijd. Ik heb de eerste weken voor wachten gekozen, maar ben de laatste tijd meer op de motor gaan varen.

1 aug.: vertrek Ketelhaven, aankomst Lelystad Haven.
Een prima en kort tochtje met een in principe overbodige stop bij Lelystad Haven. De reden om er te stoppen was het ankeren. Dit gaat namelijk volgens velen prima in de kom naast de haven. En aangezien ik geen enkele ervaring heb met ankeren wilde ik eens een nacht voor anker liggen. Het bleek een heerlijke, rustige ervaring die zeker voor herhaling vatbaar is en uiteindelijk slechts werd verstoord door een mug die na een jacht van een half uurtje geplet werd. Gerechtigheid.

2 aug.: aankomst IJmuiden.
Marina Seaport IJmuiden. De lelijkste jachthaven van Nederland zal eens niet een dure naam hebben. Door meeuwen volgescheten steigers, een volkomen geisoleerde ligging, veel vliegen en Wifi die op de gastensteiger nauwelijks te ontvangen is. De tocht door het Noordzeekanaal was waarschijnlijk een waarschuwing: regen, regen en nog meer regen. Twee vissers op de kade bij IJmuiden die ik door de schemering en bespatte bril niet zag maar die mij wel zagen, besloten zwijgend toe te kijken hoe hun dobbers onder mijn boot verdwenen en besloten zich toen pas kenbaar te maken. Te laat. De volgende keer eerder roepen, jongens.
De voorspelde wind in de dagen na aankomst was 6 Bf. Teveel en natuurlijk uit de verkeerde richting. De zeiler die ik er ontmoette en die me de nodige informatie gaf maakte echter veel goed. De man had een snelle trimaran die hij net had aangeschaft in Florida voor 13.000 dollar. Een goede koop.

5 aug.: aankomst Scheveningen.
Met een goede 5 Bf naar Scheveningen gezeild. De eerste 5 mijl waren zeer onplezierig en ik was dus tot mijn eigen verbazing kotsmisselijk. De zee bleek een smerige klotsbak te zijn door de harde wind van de dagen ervoor. De stroming tegen wind maakte het er niet beter op. Van de drie jachten die voor mij de haven uitvoeren keerden er twee buiten de havenhoofden om. Gelukkig werd het later beter. Scheveningen bleek een erg gezellige haven te zijn. Een totaal andere ervaring dan IJmuiden

9 aug.: aankomst Stellendam.
Eindelijk wind uit het noordwesten. De oversteek van de Eurogeul naar Rotterdam -iets waar ik tegenop had gekeken- bleek een eitje te zijn. Na een uur wachten voor de Goereese sluis kon ik eindelijk de haven in.
Aangezien Stellendam in zoet water ligt zijn er dus muggen. Echt, zodra je op zout water ligt zijn de krengen in geen velden of wegen te bekennen, maar op zoet water ligt zoemen ze om je kop.

12 aug.: aankomst Breskens.
Aha, dus dat is de straf voor het niet raadplegen van het laatste weerbericht. De wind bleek niet te komen uit de verwachte richting en Breskens bleek dus niet bezeild. Wat oorspronkelijk een tocht van 10 uur aan de wind zou worden, bleek een tocht van 16 uur te worden waarin ik meerdere keren overstag moest en ondieptes moest vermijden. De uitgezette waypoints bleken natuurlijk waardeloos. Op het laatst heb ik de motor maar bijgezet. Ik liep de haven van Breskens binnen om 03:30 's nachts en lag pas om 04:00 aan de steiger.
Aankomen in een vreemde haven tijdens laagwater in het donker is een prima recept om aan de grond vast te lopen. En dat gebeurde dus ook. Op 10 meter afstand van de steiger. Geen schade. Wel enige schaamte.
Breskens bleek de volgende dag een plaats die het camping- en dagjestoerisme heeft omarmd na het wegvallen van de visserij als voornaamste inkomstenbron. Op zich niet verkeerd, maar de vele kunstwerken op straat hebben een erg hoog plasticgehalte en teveel is uit de grond gestampt door projectontwikkelaars. Het doet geforceerd aan. Niet dat dit de toeristen afschrikt. Integendeel.

De boot van Cor Fondse.

De HA10 is een voormalige vissersboot die door Cor is ongetoverd tot een visrokerij, restaurant, blikvanger, expositie van maritieme parafernalia en viskraam. Er is ook een hondenact: de scheepshond wordt met een mand, ongeacht de waterstand, aan land en terug aan boord gehesen. De leukste attractie van Breskens.

Zicht op Vlissingen.

Vlissingen vanaf het observatiepunt in Breskens aan de andere kant van de Westerschelde.

15 aug.: aankomst Nieuwpoort.
De tocht naar Nieuwpoort was rustig. Ruime wind 4 Bf, later 5 Bf. Geen bijzonderheden.

17 aug.: aankomst Dunkerque.
Het was niet de bedoeling om naar Dunkerque te varen, maar een motorlekkage en een kapotte bilgepomp om het water in de boot weg te pompen maakten het een noodzaak. Het is best een beetje lullig als je merkt dat de bilge aan het overstromen is en dat je het water niet kunt wegpompen.
Het uitbouwen van de bilgepomp nam een halve dag in beslag. Een pakking bleek verslijmd te zijn waardoor de pomp alleen lucht aanzoog. Het kleine watersportwinkeltje in de stad had natuurlijk geen pakkingen en ook niets dat erop leek, maar het had wel een stootwil in het assortiment. 1 stootwil dus. En de winkelier was volgens mij bedroefd dat hij er afscheid van moest nemen. De rubber wand van de stootwil bleek inderdaad ruwweg dezelfde dikte te hebben als de pakking. Een schaar maakte een einde aan het leven van de stootwil en schiep een nieuwe pakking. De bilgepomp bleek na plaatsing te werken als een tierelier.
De dag erop was de motorlekkage aan de beurt. 4 uur liggend in een onmogelijke houding leidingen demonteren en vloekend gevallen gereedschap uit de motorruimte vissen later, bleek een van de keerringen van het impellerhuis (de impeller pompt het koelwater door de motor) vervormd te zijn. Er zat zelfs een gaatje in. Een zoektocht op het internet leverde op dat een defekte keerring een veel voorkomend euvel is. Het zou leuk geweest zijn om dit eerder te hebben geweten, want dan zou ik er een paar hebben gekocht voor vertrek. Met stukjes keukenrol die met epoxy waren geimpregneerd werd de ring opgevuld en weer in vorm gebracht. Ik vroeg me af hoe lang deze reparatie het zou volhouden. In elk geval zal ik zo snel mogelijk een stel keerringen aanschaffen.
De culinaire specialiteit van Dunkerque en omstreken is "potjevleesch". Stukken konijn, kip en varken worden gekookt en ingeblikt samen met een ruime hoeveelheid zurige gelei/vet. En zo wordt het ook geserveerd: 1/2 'vlees' en 1/2 zurige glibbermassa. Na de oesters in Bangkok en de spruiten zoals mijn moeder ze kookte is dit nu officieel het op twee na smerigste gerecht dat ik in mijn leven heb gegeten.

Zicht op Dunkerque vanaf de klokkentoren.

De linkertoren markeert de locatie van het gemeentehuis van Dunkerque. De woningen linksboven moeten haast wel gebaseerd zijn op kartonnen melkpakken.

24 aug.: aankomst Boulogne-sur-Mer.
Ik ben te lang in Dunkerque gebleven en ik weet eigenlijk niet waarom. In elk geval was de eerste helft van de tocht naar Boulogne-sur-Mer fantastisch. Halve wind, stroming mee en 7,5 knopen snelheid. Zeilen zoals zeilen bedoeld is. Jammer dat de wind later wegviel. Weer motoren dus. De motorreparatie bleek te werken: er stond geen water in de bilge na aankomst.
Boulogne-sur-Mer heeft een aantal mooie monumenten, waarvan de meesten zich in de ommuurde binnenstad bevinden.

De bezoekersmarina en visserskade van Boulogne-sur-Mer 's nachts.

Niemand die ik sprak weet hoe de vissers winst kunnen maken of waar zij op vissen. Iedereen die ik sprak was het er wel over eens dat het knap irritant is dat ze 's nachts met ronkende diesels om 04:00 uitvaren.

29 aug.: aankomst Dieppe.
De langste tocht tot nu toe. Samen met Mad Monkey, een 56 ft Jeanneau met een vijfkoppige Brits-Franse bemanning, uit Boulogne-sur-Mer vertrokken. De wind kwam uit de goede richting, maar viel na twee uur grotendeels weg. Mad Monkey hees een spinnaker en ik startte de motor. Uiteindelijk kwam ik anderhalf uur eerder dan Mad Monkey in Dieppe aan. Nog steeds geen water in de bilge.
Dieppe is gezellig. De staat van verval waarin de twee middeleeuwse kerken in het centrum van de stad verkeren is echter diep triest. Een andere boosmaker is de aanwezigheid van parasieten die om je hoofd zoemen. Nee, geen muggen maar bedelaars. "Monsieur, monsieur, deux euros s'il vou plait". Wanneer je vervolgens ziet wat voor dure horloges ze dragen weet je hoe laat het is.:)

De bezoekersmarina van Dieppe vanaf het oostelijke panoramapunt.

Dieppe landinwaards vanaf het westelijke panoramapunt.

Vertrokken!

Vertrokken op 1 augustus 2016. Een maand later dan de bedoeling was. Maar ja, soms zitten bepaalde dingen nou eenmaal tegen.

KPN, NUON, UWV, SVB, IAK opgezegd.

De titel zegt het al: internet, gas, electriciteit, WW, AOW en de zorgverzekering zijn opgezegd. De beeindiging van de zorgverzekering gaat in op het moment van uitschrijven bij de gemeente. En morgen, zaterdag 2 juli, wordt het huis ontruimd. De boot staat momenteel 2 weken op de wal. Op die manier kan ik het verfsysteem van het onderwaterschip bijwerken en nieuwe anodes en antifouling aanbrengen. Er zijn nog een paar andere werkzaamheden die gedaan moeten worden. De boot is naar verwachting over een week gereed.

Huur opgezegd.

Begin deze week heb ik het opzeggingsformulier voor de huur afgegeven bij de balie van mijn woningcorporatie. Op 11 juli wordt het huurcontract beeindigd. Ook de ontruiming van de meubels is in gang gezet.

Omzetting adres.

Ik ben gisteravond begonnen om mijn postadres door te geven aan alle relaties. Opnieuw blijkt hoe makkelijk het internet is. Zoals men dit vroeger met de post en telefoon moest regelen, kan men tegenwoordig in de meeste gevallen even inloggen op mijn.instantie.nl en het nieuwe adres doorgeven. Natuurlijk zijn er nog wat uitzonderingen, maar daar is een simpel telefoontje over het algemeen voldoende.

Wilemijn's thuishaven: Jachthaven Ketelmeer.

Ketelmeer Marina in Flevoland, the Netherlands.

Stichting Jachthaven Ketelmeer is de rustige haven waar Willemijn sinds de aankoop ligt. De haven bevindt zich ten noorden van Ketelhaven aan de oever van het Ketelmeer, vlakbij het IJsseloog, een kunstmatig eiland waarin slib wordt gestort.